Bazı insanlar için başarı yalnızca başarı değildir.

Bir sınavı kazanmak, iyi bir iş sahibi olmak, takdir edilmek ya da hedeflerine ulaşmak birçok insan için mutluluk verici deneyimlerdir. Ancak bazı kişiler için bunların anlamı çok daha farklı olabilir.

Çünkü elde edilen her başarı, yalnızca bir hedefe ulaşmak değil, aynı zamanda bir şeyleri kanıtlamak anlamına gelir.

Kime?

Bazen aileye.

Bazen geçmişte küçümsediğini düşündüğü insanlara.

Bazen eski bir partnere.

Bazen de kendisine.

Bu nedenle kişi ne kadar başarılı olursa olsun rahatlayamaz. Bir hedefe ulaşır, ardından yeni bir hedef belirler. Takdir edilir ama kısa süre sonra bu takdirin etkisi kaybolur. Başarılar çoğalır ancak içindeki tatminsizlik duygusu aynı kalır.

Çünkü mesele çoğu zaman başarı değildir.

Mesele yeterli olduğunu hissedebilmektir.

Bazı insanlar çocukluklarından itibaren değer görmenin belirli koşullara bağlı olduğunu düşünerek büyürler. Başarılı olduklarında fark edilir, beklentileri karşıladıklarında takdir edilir ya da sorun çıkarmadıklarında kabul gördüklerini hissederler.

Bu durumda kişi zamanla kendisini olduğu gibi değil, gösterdiği performans üzerinden değerlendirmeye başlayabilir.

Böyle bir ruhsal iklim içerisinde büyüyen biri için başarısızlık yalnızca başarısızlık değildir.

Yetersizliktir.

Reddedilmektir.

Değer kaybetmektir.

Bu nedenle bazı insanlar sürekli olarak ilerlemek, üretmek ve başarmak zorundaymış gibi hissederler.

Dışarıdan bakıldığında oldukça motive görünürler. Ancak iç dünyalarında çoğu zaman farklı bir mücadele yaşanmaktadır.

Çünkü kişi başarıya değil, başarının sağlayacağını düşündüğü değere ulaşmaya çalışmaktadır.

Sorun şu ki, dışarıdan gelen hiçbir takdir duygusu içerideki boşluğu kalıcı olarak dolduramaz.

Bu nedenle kişi kendisini kanıtlamaya devam eder.

Bir kez daha.

Bir kez daha.

Bir kez daha.

Belki de önemli soru şudur:

Gerçekten başarılı olmak mı istiyorsunuz, yoksa yeterli olduğunuzu hissedebilmek için mi başarıya ihtiyaç duyuyorsunuz?

— Klinik Psikolog Baran Şeker