Modern kültürün insanlara sunduğu temel vaatlerden biri tamamlanmışlıktır.

Doğru ilişki bulunduğunda.

Doğru meslek seçildiğinde.

Doğru başarı elde edildiğinde.

Doğru kişi tarafından sevildiğinde.

Eksik olanın tamamlanacağı düşünülür.

Bu nedenle insan yaşamının önemli bir kısmını bir şeylerin eksikliğini hissederek geçirir. Arayışlar, beklentiler ve arzular çoğu zaman bu eksikliğin etrafında örgütlenir.

Psikanalitik düşünce ise daha rahatsız edici bir öneride bulunur.

Ya eksiklik giderilmesi gereken bir kusur değilse?

Ya insan öznesi tam da bu eksiklik etrafında kuruluyorsa?

Lacan'ın kuramında eksiklik, insan varoluşunun merkezî unsurlarından biridir. İnsan dili kazandığı andan itibaren belirli bir kayıp deneyimiyle karşı karşıya kalır. Hiçbir sözcük deneyimi bütünüyle temsil edemez. Hiçbir ilişki bütünüyle doyurucu değildir. Hiçbir nesne arzuyu kesin olarak susturamaz.

Bu nedenle özne sürekli bir arayış içerisindedir.

Fakat bu arayışın paradoksu şudur:

Aranan şey bulunduğu anda arzu başka bir yere yönelir.

Çünkü arzu nesnesine ulaşmayı değil, hareket etmeyi sürdürmeyi ister.

Bu perspektiften bakıldığında birçok ruhsal acı eksikliğin varlığından değil, onun kabul edilememesinden kaynaklanır.

İnsan eksikliği ortadan kaldırmaya çalıştıkça onunla daha fazla karşılaşır.

Tamamlanmaya çalıştıkça bölünmüşlüğünü hisseder.

Oysa bazı ruhsal dönüşümler eksikliğin giderilmesiyle değil, onunla yaşanabilmesiyle mümkündür.

Belki de olgunluk, eksiksiz olmak değil; eksikliğin insan olmanın bir parçası olduğunu kabul edebilmektir.

Psikanalizin vaat ettiği şey mutluluk değildir.

Belki biraz daha mütevazı ama daha gerçek bir şeydir:

Kişinin kendi eksikliğiyle daha az savaşarak yaşayabilmesi.

— Klinik Psikolog Baran Şeker

Kaynakça

Lacan, J. (1977). Écrits: A Selection.

Fink, B. (1995). The Lacanian Subject.

Leader, D., & Groves, J. (1995). Introducing Lacan.

Verhaeghe, P. (2004). On Being Normal and Other Disorders.