Bazı insanlar yaşadıkları kırgınlıkları zamanla geride bırakabilirler.

Üzülürler.

Öfkelenirler.

Hayal kırıklığı yaşarlar.

Ancak bir süre sonra yaşamlarına devam ederler.

Bazıları içinse durum farklıdır.

Yıllar önce söylenmiş bir cümle.

Bir arkadaşın yaptığı bir davranış.

Bir ilişkinin sona erme biçimi.

Bir aile üyesinden gelen bir eleştiri.

Aradan uzun zaman geçmiş olsa bile zihinde yaşamaya devam edebilir.

Peki neden?

İlk bakışta bunun nedeni unutamamak gibi görünür.

Oysa bazı durumlarda kişi yaşanan olayı değil, olayın kendisinde bıraktığı duyguyu taşımaktadır.

Çünkü insanı yaralayan şey her zaman yaşanan olayın kendisi değildir.

O olayın kişi hakkında ne söylediğine inandığıdır.

Bir eleştiri yalnızca eleştiri olmayabilir.

Değersizlik hissi yaratabilir.

Bir reddedilme yalnızca reddedilme olmayabilir.

Yetersizlik hissini harekete geçirebilir.

Bir ihmal yalnızca ihmal olmayabilir.

Görülmediğini hissettirebilir.

Bu nedenle bazı kırgınlıklar diğerlerinden daha uzun süre etkisini sürdürür.

Çünkü yaşanan olay geçmişteki başka duygularla birleşir.

Bugünkü hayal kırıklığı eski bir yalnızlığı hatırlatabilir.

Bugünkü reddedilme eski bir dışlanmışlık hissine dokunabilir.

Bugünkü eleştiri yıllardır taşınan bir yetersizlik duygusunu canlandırabilir.

Böyle durumlarda kişi yalnızca bugünkü olaya tepki vermemektedir.

Daha eski bazı duygular da yeniden harekete geçmektedir.

Bu nedenle bazı yaralar kolayca kapanırken bazıları uzun süre açık kalabilir.

Belki de önemli soru şudur:

Sizi inciten şey gerçekten yaşanan olay mı, yoksa o olayın dokunduğu daha eski bir hikâye mi?

— Klinik Psikolog Baran Şeker