Bazı duyguların bir adı vardır.

Üzüntü.

Öfke.

Kaygı.

Korku.

Ancak bazı insanlar zaman zaman bunların hiçbirine tam olarak benzemeyen bir şey yaşarlar.

İçlerinde tarif etmekte zorlandıkları bir boşluk hissi vardır.

Canları hiçbir şey yapmak istemez.

Yaptıkları şeylerden eskisi kadar tat alamazlar.

İnsanların yanında olsalar da kendilerini uzak hissedebilirler.

Hayat devam etmektedir, ancak kişi sanki kendi yaşamına dışarıdan bakıyormuş gibidir.

Bu duygu çoğu zaman anlaşılması zor bir deneyimdir.

Çünkü ortada her zaman belirgin bir problem yoktur.

Kişi çalışıyordur.

İlişkileri vardır.

Günlük yaşamını sürdürüyordur.

Ancak yine de bir şeylerin eksik olduğunu hisseder.

Boşluk hissi çoğu zaman yalnız kalmakla ilgili değildir.

Bazı insanlar kalabalıklar içerisinde de yoğun bir boşluk yaşayabilirler.

Çünkü mesele çevrede kaç kişinin olduğu değil, kişinin kendisiyle ve yaşamıyla kurduğu ilişkinin niteliğidir.

Bazen insan uzun yıllar boyunca başkalarının beklentilerine göre yaşamaya çalışabilir.

Nasıl görünmesi gerektiğini bilir.

Nasıl davranması gerektiğini bilir.

İnsanların ondan ne beklediğini bilir.

Ancak kendi istekleriyle, ihtiyaçlarıyla ve arzularıyla ilişkisi giderek zayıflamış olabilir.

Böyle durumlarda kişi dışarıdan bakıldığında hayatını sürdürmektedir. Fakat iç dünyasında canlılığını kaybetmiş gibi hissedebilir.

Boşluk hissi bazen bir kaybın ardından ortaya çıkar.

Bazen uzun süredir devam eden bir yalnızlığın sonucu olabilir.

Bazen de kişinin kendisine yabancılaşmasının sessiz bir işareti hâline gelir.

Bu nedenle boşluk hissini yalnızca "mutsuzluk" olarak değerlendirmek çoğu zaman yeterli değildir.

Çünkü bazı durumlarda kişi üzgün değildir.

Öfkeli de değildir.

Sadece yaşamla arasındaki bağın zayıfladığını hissediyordur.

Belki de önemli soru şudur:

Hayatınızda eksik olan şey gerçekten bir insan mı, bir başarı mı, yoksa uzun zamandır temas edemediğiniz bir parçanız mı?

— Klinik Psikolog Baran Şeker