Bu durum birçok insanın kabul etmekte zorlandığı deneyimlerden biridir.

Bir insanı çok istersiniz.

Onu düşünürsünüz.

Mesajını beklersiniz.

Yakınlaşmak için çabalarsınız.

Ancak tam da beklediğiniz şey gerçekleştiğinde, içinizde bir şeylerin değiştiğini fark edersiniz.

Artık eskisi kadar heyecan yoktur.

Eskisi kadar merak yoktur.

Hatta bazen kişi kendisini suçlu hisseder.

"Gerçekten onu mu istiyordum?"

"Yoksa sadece ulaşmaya mı çalışıyordum?"

Bu soruların kolay cevapları yoktur.

Çünkü insan ilişkilerinde arzu her zaman mantıklı işlemez.

Bazı durumlarda kişi karşısındaki insanla değil, onun ulaşılamazlığıyla ilişki kuruyor olabilir.

Beklemek...

Merak etmek...

Elde edememek...

Hayal etmek...

Bütün bunlar arzunun canlı kalmasını sağlayabilir.

Oysa karşı taraf gerçekten yakınlaştığında artık bilinmeyen şey azalır.

Merak yerini gerçekliğe bırakır.

Ve insan bazen tam da bu noktada kendi duygularıyla karşılaşır.

Psikanalitik düşünce içerisinde arzu, yalnızca sahip olmakla ilgili değildir. Hatta bazı durumlarda arzu tam da sahip olunamayan şeylerin etrafında şekillenir.

Bu nedenle kişi bir insanı değil, o insanın temsil ettiği eksikliği arıyor olabilir.

İlişki başladığında ise aranan şey ile bulunan şey aynı olmayabilir.

Belki de bu yüzden bazı insanlar ulaşamadıkları kişileri unutamazken, ulaştıkları kişiler karşısında hızla heyecanlarını kaybedebilirler.

Bu durum sevgisizlik anlamına gelmez.

Ancak insanın her zaman sandığı şeyi aramadığını gösterebilir.

Belki de önemli soru şudur:

Gerçekten o kişiyi mi istiyordunuz, yoksa onun ulaşılamaz oluşunun yarattığı duyguyu mu?

— Klinik Psikolog Baran Şeker

Kaynakça

Lacan, J. (1977). Écrits: A Selection.

Leader, D. (2016). Why Can't We Sleep?

Fink, B. (1997). A Clinical Introduction to Lacanian Psychoanalysis.