Bazı insanlar gelir ve gider.

Bazılarını zamanla hatırlamayız bile.

Fakat bazı insanlar vardır ki, hayatımızda geçirdikleri süreyle açıklanamayacak kadar büyük bir iz bırakırlar.

Bazen birkaç ay.

Bazen birkaç görüşme.

Bazen de hiç tam anlamıyla yaşanamamış bir ilişki...

Buna rağmen yıllar sonra bile o kişiyi düşünmeye devam edebiliriz.

Bu durum çoğu zaman şaşkınlık yaratır.

Çünkü kişi kendi kendine şunu sorar:

"Neden hâlâ aklımda?"

"Bu kadar önemli olan neydi?"

"Onu gerçekten bu kadar mı seviyordum?"

Psikanalitik açıdan bakıldığında bu soruların cevabı her zaman kişinin kendisinde bulunmaz.

Bazen bir insanın ruhsal dünyamızdaki yeri, onun kim olduğuyla değil, bizim için neyi temsil ettiğiyle ilgilidir.

Bazı insanlar yalnızca insan değildir.

Bir ihtimali temsil ederler.

Bir arzuyu temsil ederler.

Bir eksikliğe temas ederler.

Bir özlemi canlandırırlar.

Bu nedenle kişinin hayatındaki etkileri, ilişkinin gerçek boyutundan daha büyük olabilir.

Örneğin bazı insanlar ilk kez bir ilişkinin içerisinde gerçekten görüldüklerini hissederler.

Bazıları ilk kez anlaşılmış hisseder.

Bazıları ise yıllardır taşıdığı yalnızlık hissinin hafiflediğini deneyimler.

Bu nedenle ilişki sona erdiğinde kaybedilen şey yalnızca bir insan değildir.

O insanla birlikte hissedilen belirli bir ruhsal deneyimdir.

Bazen bu nedenle kişi ilişkiyi değil, ilişki içerisinde yaşadığı kendilik hâlini özler.

Onun yanında nasıl biri olduğunu...

Nasıl hissettiğini...

Nasıl hayal kurduğunu...

Çünkü insan yalnızca insanlara değil, onların yanında kurduğu benliğe de bağlanır.

Bu nedenle bazı ayrılıklar beklenenden daha uzun sürer.

Bazı özlemler yıllarca devam eder.

Bazı insanlar hayatımızdan çıkar ama iç dünyamızdaki yerlerini korurlar.

Belki de önemli soru şudur:

Özlediğiniz kişi gerçekten o kişi mi, yoksa onunla birlikte ortaya çıkan tarafınız mı?

— Klinik Psikolog Baran Şeker

Kaynakça

Winnicott, D. W. (1965). The Maturational Processes and the Facilitating Environment.

Mitchell, S. A. (1988). Relational Concepts in Psychoanalysis.

Phillips, A. (1994). On Kissing, Tickling and Being Bored.