Bazı insanlar ilişkilerinde kendilerini benzer bir yerde bulurlar.

Sürekli birilerine destek olurlar.

Dinlerler.

Anlamaya çalışırlar.

Fedakârlık yaparlar.

Karşılarındaki insanın yükünü hafifletmeye çalışırlar.

Dışarıdan bakıldığında bu durum oldukça olumlu görünür.

Çünkü yardım etmek değerli bir şeydir.

Ancak bazen yardım etmek ile kurtarmaya çalışmak arasında önemli bir fark vardır.

Yardım eden insan gerektiğinde geri çekilebilir.

Kurtarmaya çalışan insan ise çoğu zaman geri çekilemez.

Çünkü mesele yalnızca karşı tarafın iyiliği değildir.

Kişinin kendisiyle ilgili bir şeyler de işin içindedir.

Bazı insanlar ihtiyaç duyulduklarında kendilerini daha değerli hissederler.

Aranan kişi olmak...

Vazgeçilmez olmak...

Bir başkasının hayatında önemli bir yer tutmak...

Bütün bunlar kişinin özdeğeriyle ilişki kurmaya başlayabilir.

Bu durumda kişi farkında olmadan sürekli yardıma ihtiyaç duyan insanlara yönelir.

Çünkü o ilişkide yalnızca sevgi değil, aynı zamanda gerekli olma hissi de vardır.

Ancak zamanla ilginç bir durum ortaya çıkabilir.

Kişi sürekli veren tarafta kalır.

Dinleyen tarafta kalır.

Taşıyan tarafta kalır.

Ve bir süre sonra yorulur.

Kırılır.

Öfkelenir.

Yeterince karşılık görmediğini hisseder.

Oysa çoğu zaman ilişkinin başından beri aynı rolün içerisindedir.

Psikanalitik açıdan bakıldığında insan bazen başkalarının ihtiyaçlarıyla ilgilenirken kendi ihtiyaçlarından uzaklaşabilir.

Bir başkasını onarmaya çalışırken kendi eksikliklerini görmemeye başlayabilir.

Bir başkasını kurtarmaya çalışırken kendi yalnızlığını erteleyebilir.

Bu nedenle bazı ilişkilerde yardım etme arzusu kadar, yardım etme ihtiyacının da anlaşılması gerekir.

Belki de önemli soru şudur:

Gerçekten karşı tarafı mı kurtarmaya çalışıyorsunuz, yoksa ihtiyaç duyulan kişi olmayı mı?

— Klinik Psikolog Baran Şeker

Kaynakça

Winnicott, D. W. (1965). The Maturational Processes and the Facilitating Environment.

McWilliams, N. (2011). Psychoanalytic Diagnosis.

Mitchell, S. A. (1988). Relational Concepts in Psychoanalysis.