Bazı insanlar yardım istemekte zorlanırlar.

Üzüldüklerinde belli etmezler.

Zorlandıklarında sessizleşirler.

İhtiyaç duyduklarında bile kimseye ihtiyaçları yokmuş gibi davranırlar.

Dışarıdan bakıldığında oldukça güçlü görünürler.

Ancak çoğu zaman bu görünümün bir bedeli vardır.

Çünkü sürekli güçlü kalmaya çalışmak yorucudur.

İnsan yaşamı boyunca birçok farklı duygu yaşar. Korku, üzüntü, çaresizlik, kaygı ve hayal kırıklığı bunlardan yalnızca birkaçıdır. Bu duygular insan olmanın doğal parçalarıdır.

Buna rağmen bazı insanlar bu duyguları göstermenin tehlikeli olduğuna inanırlar.

Zayıf görünmek istemezler.

Kimseye yük olmak istemezler.

Yardıma ihtiyaç duyduklarını belli etmekten kaçınırlar.

Bu nedenle zamanla kendi içlerinde olup bitenleri yalnız yaşamaya başlarlar.

Çoğu zaman bu tutum bir tercih gibi görünse de her zaman bilinçli değildir.

Bazı insanlar erken yaşlardan itibaren güçlü olmak zorunda kaldıklarını hissederek büyürler. Duygularını ifade etmek yerine kontrol etmeyi öğrenmiş olabilirler. Başkalarının ihtiyaçları kendi ihtiyaçlarının önüne geçmiş olabilir.

Yıllar sonra bu durum kişinin karakterinin bir parçası gibi görünmeye başlayabilir.

Ancak insanın sürekli güçlü kalması mümkün değildir.

Herkes zaman zaman yorulur.

Herkes zaman zaman desteğe ihtiyaç duyar.

Herkes zaman zaman kırılır.

Sorun bu duyguların varlığı değildir.

Sorun, bunları yaşamanın yasakmış gibi hissedilmesidir.

Çünkü kişi yalnızca başkalarından değil, kendi duygularından da uzaklaşmaya başlayabilir.

İlginç olan nokta şudur:

Sürekli güçlü görünmeye çalışan insanların önemli bir kısmı aslında güçsüz olmaktan değil, başkalarına bağımlı görünmekten korkarlar.

Yardıma ihtiyaç duymanın değersizlik anlamına geleceğini düşünebilirler.

Oysa yakın ilişkiler yalnızca güçlü yanlarımızın değil, kırılgan yanlarımızın da paylaşılabildiği alanlardır.

Belki de önemli soru şudur:

Gerçekten güçlü mü olmaya çalışıyorsunuz, yoksa kırılgan görünmekten mi kaçıyorsunuz?

Klinik Psikolog Baran Şeker