Birçok insan ilişkilerinde yakınlık arar.

Anlaşılmak ister.

Sevilmek ister.

Birine güvenebilmek ister.

Ancak ilginç bir biçimde, bazı insanlar tam da bunlar gerçekleşmeye başladığında huzursuz hissederler.

İlişki derinleşir.

Karşı taraf yaklaşır.

Yakınlık artar.

Ve kişi farkında olmadan geri çekilmeye başlar.

Bazen sebepsiz yere soğur.

Bazen kusur aramaya başlar.

Bazen de ilişkiyi bitirmek ister.

Dışarıdan bakıldığında bu durum çelişkili görünür.

Madem yakınlık istiyordun, şimdi neden uzaklaşıyorsun?

Oysa insan ruhsallığında bazı ihtiyaçlar birbirleriyle çatışabilir.

Yakın olmak istemek bunlardan biridir.

Yakınlıktan korkmak da.

Çünkü yakınlık yalnızca sevgi içermez.

Yakınlık aynı zamanda görülmeyi de içerir.

İnsan birine yaklaştıkça yalnızca güzel taraflarıyla değil, kırılgan taraflarıyla da görünür hâle gelir.

Korkuları görünür olur.

Eksiklikleri görünür olur.

İhtiyaçları görünür olur.

Bazı insanlar için tam da bu nedenle yakınlık rahatlatıcı olduğu kadar kaygı verici de olabilir.

Çünkü yakınlık arttıkça kaybetme ihtimali de görünür hâle gelir.

Hayal kırıklığı yaşama ihtimali de.

Terk edilme ihtimali de.

İnsan bazen yalnızlıktan değil, bağlanmaktan korkar.

Çünkü bağlanmak, bir başkasının önemli hâle gelmesine izin vermektir.

Ve önemli hâle gelen şeyler kaybedilebilir.

Bu nedenle bazı insanlar ilişkilerde sürekli aynı döngüyü yaşarlar.

Yaklaşırlar.

Uzaklaşırlar.

Özlerler.

Kaçarlar.

İsterler.

Korkarlar.

Bu çelişki çoğu zaman mantıksız değildir.

Aksine kişinin ruhsal tarihinin önemli bir parçasını anlatıyor olabilir.

Belki de önemli soru şudur:

Yakınlık sizin için yalnızca sevgi mi ifade ediyor, yoksa aynı zamanda kaybetme ihtimalini de mi?

— Klinik Psikolog Baran Şeker

Kaynakça

Bowlby, J. (1988). A Secure Base.

Mitchell, S. A. (2000). Relationality.

McWilliams, N. (2011). Psychoanalytic Diagnosis.

Phillips, A. (2009). On Balance.